AĞLASAM KALP RAZI DEĞİL...

Son günlerde öylesine durduk yere de değil. Ne zaman bir şey seyretsem ve başka bir ruhun duygusuna dokunduğumu hissetsem ağlamaya başlıyorum.

Kimi zaman bir kedere, bazı zaman bir sevince denk geliyorum ağlıyorum.

İçimden çağlarcasına ve durdurmak istemediğim bir his ile. Yaş aldığım için midir?

Yoksa kendimin farkına varmaya başladığım için mi?

Adına hayat dediğimiz madde oyununun içerisinde bir farkındalığa doğru yol alıyorum.

Ağlamak fiziksel bir eylem gibi gözüküyor değil mi? Bence değil. Ağlamak ruhsal bir eylem fiziksel sonucu gözyaşı ve göğüs kafesimizin içinde bir fırtına.

Bilmiyorum belki de o söz şöyleydi ; 

Söylesem tesiri yok

Sussam gönül razı değil

Hissetmesem manası yok

Ağlamasam kalp razı değil...